II.
“Yorgun gibisin Muazzez?” diye sorar Adsız.
Muazzez, “Gece Annem rahatsızlandı, onunla ilgilendim,” diye yanıtlar.
“Peki korktun mu?”
“Niçin korkayım ki Adsız?”
“Annen ölüyor diye!”
“Ne ölmesi Adsız, ağzından yel alsın. Biraz ateşi yükselmişti sadece.”
“Hepimiz ölmüyor muyuz Muazzez?”
Muazzez, ne demek şimdi bu, der gibi bir ifadeyle Adsız’ı süzer.
“Hayat ve ölüm, insanın doğumundan itibaren hiç birbirinden ayrılmaz ki! Her nefes, hayatı taşırken ciğerlerimize; aynı zamanda biraz daha yaşlandırır bizi. Şimdi iyi düşün Muazzez, yaşıyor muyuz yoksa ölüyor muyuz?”
Bu sözlerin ardından Muazzez başını önüne eğer ve Adsız’ın gözleri buğulanır.
Birkaç dakika sözsüz bekleyiş.
“Her adımımız biraz daha toprak kokuyor Muazzez.”
Oğuzhan Erdinç